Wednesday, May 7, 2014

தேவி ஜகாவின் கவிதை - 85 & 86 என் அம்மாச்சியின் கவிதைகள்

                                             கண்டுகொண்டேன்

                              நீ யாரென்று உனை நோக்க நான் அறிவேன்
                              நீ வள்ள லென்பதை
                              உன்னைக் கண்ட என் மனம் கூறும்              
                              கொடுத்துக் கொடுத்தே இன்புற்றது உன்மனம்,
                              கொடுத்த புன்னகை தந்த உன்முகப் பொலிவது,
                              தான் பெற்ற பேறு பெருக இவ்வையகம் எனத்
                              தான் பெற்றதைக் கொடுத்த நல்மனமே
                              தான் பெற்ற சுகம் அதுவே என்று உணர்த்தும்
                              உனை நோக்க நான் அறிந்தது
                              உன் மனம் நிறைந்த மகிழ்வதனையே.


                                                        புறா

                               பறவையில் சிறந்த மணிப்புறாவே,
                               “பக் பக்” என்று பேசி மகிழும் புறவே,
                               படபடக்கச் சிறகடித்துக் கூரைமேல் ஏறியே,
                               பவனி வந்தாய் பல இடந்தனிலே
                               ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் சுற்றிவரும் புறாவே,
                               எங்கள் ஸ்பெயின் தேசத்தில் பிறந்த பேரனைக்
                               குழந்தையாய்ப் புறாபோல
                               “பக் பக்” எனப் பேசவைத்தாயே,

       

             

தேவி ஜகாவின் கவிதை - 83 & 84 என் அம்மாச்சியின் கவிதைகள்

                                                     ஆவினம்

                                        ஆவினம்  தான்
                                        ஆளும் தாயினம்
                                        ஆக்கும் தாய்க்குலம்;
                                        ஆண்டாண்டாய்
                                        ஆன சொல்லிது
                                        ஆனதாலே - மானுடரே!
                                        ஆவினம் காக்கவேண்டும்;
                                        ஆன்றோர் மொழி இது,
                                        ஆவின் பால் பெருக்கெடுத்து,
                                        ஆனதாலே வாழ்ந்த்ட்டோம்
                                        ஆண்டு பல கண்டு இங்கே!



                                                       இன்னிசை


                                      மயக்கும் இசை மனத்தைக்
                                      கொள்ளை கொண்டு சென்று,
                                      மனதை தாலாட்டிய சுகந்தனிலே
                                      மயங்கியே இன்புற,
                                      இசையைச் செவிமடுத்த பறவையும்
                                      மானுடரும், விலங்கும்,
                                      தாவர செடிகொடிகளும்
                                      தலையாட்டி தன்னிலை மறக்க
                                      இன்னிசை அவ்விடத்தே ஆட்கொண்ட
                                      வித்தைதனை கண்களிலே கண்டு மகிழ்ந்தேன்
                                      காதாரக்கேட்டு உணர்ந்தேன்.    
   

                                          

தேவி ஜகாவின் கவிதை - 80 & 81 & 82 என் அம்மாச்சியின் கவிதைகள்

                                           உலகைக் காத்திடமாட்டோமா?

                             அறிவு ஜீவியே உலகை நீ காத்திடு;
                             அமிழ்ந்து போகாமலே பனிமலை உருகும்
                             நீரிலிருந்து உலகை மீட்டுவிடு;
                             விதை விதைத்தவன் விதை அறுப்பதால்
                             விண்வெளியையே நஞ்சாக மாற்றினாய்
                             நஞ்சதைப் படைத்திட்டாய் அறியாமையில்
                             உழன்றிற்றே
                             நஞ்சதை நீக்கிட நாளும் நீ முனைந்திடு
                             பசுமைப் பயிர் வளர்த்திடு பெற்ரோல்
                             புகையைத் தடுக்க வாகனத்தை
                             எதனாலில் இயக்கிவிடு.


                                                              ஈதல்

                                          ஈதல் என்பது உயர்வாகும்
                                          ஈயா நாளே வீணாகும்;
                                          ஈகை இன்றேல் வாழ்வில்லை,
                                          ஈன்ற பொழுதினும் உயர்ந்திடுவர்,
                                          ஈன்ற தாயும் போற்றிடுவாள்;
                                          ஈதல் உயிர்க்கு நன்றதனால்
                                          ஈதல் செய்; தலை சாயும் வரை.


                                                 வரசக்தி விநாயகர்

                                    வசந்த நகர் நுழையும் முன்
                                    வந்து தரிசனம் செய்பவரையும்
                                    வரசக்தி விநாயகரே - நீ வசந்த நகர்
                                    வந்து சேரும் மக்களையும்,
                                    வந்து வணங்கு வோரையும்,
                                    வாராது கண்டுவண்ங்கி ஊர்தியில் போவோரையும்
                                    வணங்காது கண்டுகொண்டு செல்வோரையும்
                                    வாழவைக்கும் தெய்வம் நீ;
                                    வசந்த நகரைக்காக்கும் தெய்வமனாய் நீ.
              

தேவி ஜகாவின் கவிதை - 79 என் அம்மாச்சியின் கவிதைகள்

                                             மான்ரே மீன்திடல்

                                கண்ணாடித் திரைக்குப்பின்
                                நீரில் நீந்தும்
                                கடலடியில் வாழ்ந்துவரும்
                                பலவகை மீனினங்கள்
                                கணக்கிலா கண்கவரும்
                                உயிரினங்கள், ஆண்டவன்
                                படைப்பில் அவையாவும் அதிசயங்கள்
                                கயல் பல வடிவில்
                                பாம்பெனக் கயல் விடுத்து
                               அங்கே கடல் அனிமோன்ஸ்
                               எனும் கடல் ஜீவன்
                               வண்ணஜாலத்தில் கண்கவர் காவியிலும்
                               சந்தன வெல்வெட்டாய் கண்டவரைக் கவர்ந்து
                               அசைந்து வரும் பல காணக்கிடைக்கா
                               காட்சியாகக் கடல் நிறத்தில் மிருகம்
                               கொத்துக் கொத்தாய், கொத்து மலராய்
                               நீலநிறத்தில் கொடியின் பூத்தமலராய்
                               கோழிக்கொண்டை போல கொண்டுசெல்லும்
                               நம் மனதைத் - தன்னசைவில்
                               கண்ணாடிக் கூரைக்கு மேலே நீரில்
                               நீந்தி நீந்தி காண்பவர் எல்லாம்
                               சுரங்க வழியில்
                               செல்ல காணக்கிடைக்காப்
                               புது வண்ணங்களில்
                               மீன்வகை கவலையின்றிச் சுராமீனும்
                               பவனிவரும்-சுவர் அகல மீன்களுடன்
                               கலிபோர்னிய மான்ரேமீன்
                               திடல் தன்னிலே வரிபோட்ட வரி மீன்களும்
                               தங்க மீன்களும்
                               வந்தவரை மயங்கவைக்கும் கத்திமூக்கு மீன்களும்
                               புள்ளிபோட்ட மீன்களும்
                               நீல நிற மீன்களும்
                               குட்டி
                               மீன்களுடன் போட்டுயிட்டு
                               நம்மனதை கொள்ளை கொண்டதே.
     
                       
 
                            

Sunday, May 4, 2014

தேவி ஜகாவின் கவிதை - 76 & 77 & 78 என் அம்மாச்சியின் கவிதைகள்

                                                       அஞ்சேல்

                                      அச்சம் தவிர் அச்சம் தவிர்
                                      அச்சம் உன்னை அடைய நேரின்
                                      அச்சம் உன்னைத் தன்வசமாக்கும்
                                      அச்சம் ஒரு நோயே; அதை அகற்று
                                      அச்சம் கொண்ட நெஞ்சு நஞ்சாகும்
                                      அச்சம் இன்றேல் நேர்வழி உண்டு;
                                      அச்சம் வேண்டாம் நெஞ்சே எனவே
                                      அச்சம் தவிர்த்து உன்னை உயர்த்திடு
                                   

                                                       முதுமை

                              முதுமைக் காலமிது முதிர்ச்சியுற்ற நேரம்
                              முதுமைதான் வாழ்வில் முழுமையைத் தருவது;
                              முதுமையில் மானுடர் அறிவு முதிர்ச்சியில்
                              ஞானத்தில் அனுபவ தீரத்தில் உயர்வதால்
                              முதுமையில் தாமரை இலை தண்ணீரென
                              ஒட்டாது நோக்கிவிடு
                              முதுமையும் சிறப்பே என்பதை உணர்வாய் என்றும்!

                                                     தெய்வநாயகி

                         என்னெஞ்சில் என்றும் வீற்றிருப்பவள் தெய்வநாயகி
\                        கனவிலும் என் நினைவிலும்
                         அவள் நடுநாயகமாவாள்
                         கவலை அறியா வாழ்வு மலர
                         காத்துநிற்பவளாம்
                         நெஞ்சமதில் நின்ற வஞ்சிக் கொடியவள் தினம்
                         நெஞ்சமதில் ஆராதனை பெரும்தேவி என்றும்
                         நினைத்ததும் என் மனத்தில் உதயமாவாள் அவள்
                         நிலைபெற்ற நாயகன் கயிலாயநாதன்
                         இடப்புறம் வீற்றிருப்பான்
                         தன் பக்தர் நினைத்ததும் கர்ப்பூர ஆராதனை
                         தான் பெற ஓடி அமர்வாள்
                         என் நெஞ்சமதில் நான் துதிக்க வந்து அமர்வாள்
                         என்றும் அவள் வந்து அமர்வாள்.
                           

Saturday, May 3, 2014

தேவி ஜகாவின் கவிதை - 74 & 75 என் அம்மச்சியின் கவிதைகள்

                                               பாம்பன் சுவாமிகள்

                     வாழ்ந்து காட்டிய மகான் குமரகுருதாச சுவமிகள்      
                     வாழ்ந்துபின் மூச்சடக்கி பூஉலக
                     வாழ்வை முடித்துக்கொண்ட எம்பிரான்
                     சண்முக கவசம் எழுதிய நாயகன்
                     ஐம்பொன் உருவமாய் வீற்றிருக்க
                     திருவான்மியூர் கடற்கரைக்காற்று
                     கோவிலை வருடி நிற்க
                     திருக்கோயில் வந்த பக்தர் பரவசமடைய
                     மயில்கள் நடனமாட
                     திருவான்மியூருக்குச் சிறப்பளித்த நாயகன்
                     பாம்பன் சுவாமிகள்
                     தினந்தோறும் அவர்தம்
                     சண்முக கவசம் உரைத்திடவே
                     நாளும் பல நன்மைகள் வந்தடையும்
                     சுவாமியை நம்பிட
                     நாளும் நம்வாழ்வு நம்பிக்கையில் உயரும்
                     நல்வழிப்படுத்தும் பாம்பனடிகளையும்
                     முருகனையும் வணங்கு இங்கே.      


                                                 தீராத ஆசை
                                                          
                       கதிரவனுக்காசை கடல் நீர் குடிக்க;
                       காந்த உலகுக்காசை மழை நீர் பருக,
                       கற்றவனுக்காசை அறிந்தவை உரைக்க,
                       காணும் நிலத்திற்காசை பயிரைப்பெருக்க

                       காற்றில் அசையும் பயிறுக்காசை
                       கணகின்றிப் பலனளிக்க
                       கருத்தோடு உழைக்கும் உழவருக்காசை
                       கழனியில் அறுவடை செய்ய;

                       கணவனுக்காசை மனைவியை அடைய
                       மனைவிக்காசை பிள்ளையைப் பேண,
                       மண்ணில் ஆசை மாறி மாறி வருவதால்,
                       மாறாது உலகம் இவ்வையகம் உள்ளமட்டும்;

                       மந்திரிக்கு ஆசை மாநிலம் ஆள
                       மந்திரி மனைவிக்காசை காடு கரை சேர்க்க
                       மாந்தரை படைத்தவன் ஆசை இதுவானதால்
                       மாறாது இவையாவும் நடந்தே தீரும்!         

தேவி ஜகாவின் கவிதை - 72 & 73 என் அம்மாச்சியின் கவிதைகள்

                                                    பொங்கும் கடல் 

                                 கடல் மகள் கொண்ட சினம்
                                 காலத்தை வென்ற சினம்
                                 காற்றோடு மழையும் ஒன்று சேரக்
                                 காலனே புகுந்ததனால்

                                 கடல் அலைகள் உயர்ந்தடித்தே
                                 காலமெல்லாம் சேர்த்த பொருள்
                                 கடலுக்கு இரையாக,
                                 காலனுக்கு மக்களெல்லாம்

                                 காற்றாலே  உணவாக
                                 காத்திருந்த உயிரினமும்
                                 காணாது உணவையும்
                                 காப்பாற்ற முடியாது உயிரையும்

                                 கார் காலத்தில் இழந்திடவே
                                 காணும் இடம்யாவும்
                                 காலனின் போர்க்கோலம்;
                                 கடிதே மற்றவரும்

                                  காப்பாற்ற வாரீரோ
                                  மீனவரும் மாண்டுவிட்டார்
                                  மீண்டவரும் நீரின்றி உயிர்விட்டார்;
                                  மீளாத துயரமையா மீட்கவே வாரீரோ


                                                         மகிழ்ச்சி

                                    சுதந்திரப்பேரொளி கண்ட பாரத
                                    தாய்க்கு மகிழ்ச்சி,
                                    சுற்றத்தை போற்றிக்காத்த வள்ளலை கண்ட
                                    சுற்றத்திற்கு மகிழ்ச்சி,
                                    வளர்ந்த வாழ்வில் உயர்ந்த மக்களைக்கண்ட
                                    பெற்றவர்க்கு மகிழ்ச்சி
                                    வளர்ந்துவிட்ட மாணவனின் திறம் கண்ட
                                    ஆசனுக்கு மட்டற்ற மகிழ்ச்சி;
                                    வள்ளலாய் வாரி வழங்கக் காத்திருக்கும்
                                    பயிர்கண்ட உழவர்க்கு மகிழ்ச்சி!