தேவி ஜகாவின் கவிதை - 33 என் அம்மாச்சியின் கவிதைகள்

                                                  கண்மணியே !

                                     கண்மணியே கண்மணியே
                                     காணவந்தாய் வையகத்தைக்
                                     கண்மணியே இவ் உலகில்
                                     வாழவந்தாய் பெண்மணியாய்
                                     கண்முன்னே உயர்ந்தோராய்
                                     வாழும்பல நரிகள் உண்டு
                                     கண்கொண்டு பார்த்ததுண்டு
                                     கயவர் வீசும் வலையினையும்
                                     கண்டபின்பும் எதிர்த்திட்டே
                                     வாழும்பல நிலையும் உண்டு
                                     கண்மணியே இவ் உலகம்
                                     கற்கள்நிறை பாதையம்மா
                                     கண்ணுற்றே வீரமதை
                                     நிறுத்து மனம் உரமாயின்
                                     கண்கலங்கா மங்கையாக
                                     வாழ வழி வகுத்துவிடு
                                     கண்டிடுவாய் வென்றிடுவாய்
                                     வாழ்வு என்றும் உன் வயமாகும்
                                     கண்குளிரக் கண்டுவிடு
                                     வாழ்வு என்றும் சுவையாகும்.    

தேவி ஜகாவின் கவிதை - 32 என் அம்மாச்சியின் கவிதைகள்

                                                    கடவுள் எங்கே ?

                                     நம்பிக்கைத்துளி கடவுள்
                                     நம்மில் இருப்பவன் கடவுள்
                                     நடத்திச் செல்பவன் கடவுள்
                                     நற்செய்தி கூறுபவன் கடவுள்
                                     நமக்கு வேண்டும் கடவுள்
                                     நல்லறிவு புகட்டக் கடவுள்
                                     நங்கு வாழக் கடவுள்

                                     எம்மதமும் சொல்லும் கடவுள்
                                     எதிலும் போதனை ஒன்றே
                                     எல்லாரிடமும் விரும்புவது பண்பு
                                     என்றே கூறும் மதமும்
                                     எங்கும் நிறைந்த கடவுள்
                                     என்றும் காப்பார் நம்மை
                                     என்றே நம்பி நாமும்
                                     என்றும் வாழ்வோம் நலமே !

தேவி ஜகாவின் கவிதை - 31 என் அம்மாச்சியின் கவிதைகள்

                                                 இச்சைக் கிளியே

                                    பச்சைக் கிளியே பச்சைக்கிளியே
                                    உன் சிறகை விரித்தே மனம் கவர்ந்தாய்
                                    பச்சை மரத்தில் இச்சைக்கிளியே
                                    சிவந்த மூக்குப் பச்சைக்கிளியே
                                    மனத்துக்குகந்த கிளியே
                                    கொத்தித்தின்னும் பழங்களையே
                                    அழகாய்க் கொய்யக்கண்டேன் - அதனையே
                                    கொத்தாய் தருவேன்
                                    என்னிடம் வா நீ என்னிடம் வா!
                                    கொய்யாப் பழத்தின் சுவைதனியே
                                    அதை உண்டு மகிழும் அழகைக் கண்டேன் - இங்குக்
                                    கொய்யாமல் விட்ட கனியும் உண்டு
                                    அதனினும் இனிக்கும் உன் சொல்லும் உண்டு.
                                    இச்சைபோல் திரியும் பச்சைக்கிளியே
                                    இசைந்து இசைந்து நான் உனைப்பாட - என்
                                    இச்சைக்க்ணங்கி நீ என்னிடம் வா -
                                    என்னிடம் வா நீ என்னிடம் வா !
                                    சொன்னதைச் சொல்லும் கிளிப்பிள்ளையாய்
                                    நீ சொன்ன சொல் காதில் இனித்து நிற்க
                                    நான் சொன்னதைக் கற்க
                                    என்னிடம்  வா  நீ  என்னிடம் வா!
                                        

தேவி ஜகாவின் கவிதை - 29 & 30 என் அம்மாச்சியின் கவிதைகள்

                                                     மாறத முடிவு


                          மாமரத்துக் குயில் கூவக் கேட்க நினைத்தான்    
                          மாமயிலாள் துணை நின்று வாழ நினைத்தான்
                          மாறாது பெற்ற பிள்ளையைக் காக்க நினைத்தான்
                          மாயையான நோய் வந்து அவன் உடலை வாட்ட
                          மாறாகக் காலன் வந்து தாக்க நினைத்தான்
                          மாயவன் வந்து நின்று கொண்டு செல்லவே
                          மாறாத அவன் முடிவைக் கண்ட சுற்றத்தார்
                          மாறாது அறைகூவி அழுது ஓய்ந்தனர்
                          மாறாது என்றும் அவர் நினைவில் வாழ்கிறான்.



                                                        முகமலர்ச்சி

                          நீ யாரென்று உனை நோக்க நான் அறிவேன்
                          நீ வாழ்ந்த வாழ்வின் சுமையும் தியாகமுமே
                          தானாகத் தெரியுதே உன் முகத்தெளிவிலே
                          கொடுத்துக் கொடுத்தே இன்புற்ற உன்மனம்
                          கொடுத்த புன்னகை தந்த உன் முகப்பொலிவது
                          தான் பெற்றபேறு பெருக இவ்வையகம் எனத்
                          தான் பெற்றதை வாரிக்கொடுத்த நல்மனமே
                          தான் பெற்ற சுகம் அதுவே என்றுணருமே    
                          

தேவி ஜகாவின் கவிதை - 27 & 28 என் அம்மாச்சியின் கவிதைகள்

                                                                      நீர்


                                                   நீரின்றி அமையாது உலகு
                                                   நீயறிவாய் வள்ளுவன் வாக்கு
                                                   நீரின் பெருமை கூறிய
                                                   நீதி நூல் வள்ளுவ மாகும்
                                                   நீ அறிய உலகம் உள்ளளவும்
                                                   நீரின்றேல் கோடை கொடுமையாகும்
                                                   நீரின்றி உயிர் நீங்கிவிடும்
                                                   நீர் கண்ட பயிர் உயர்ந்துவிடும்
                                                   நீருடன் வையகம் நிலைத்துவிடும்.


                                                              மனமாற்றம்


                                                  மனமே நீ அமைதி கொள்
                                                  மனமே நீ நிறைவு கோள்
                                                  மனமே நீ மகிழ்ந்திரு
                                                  மனமே நீ பிறரைப் போற்று
                                                  மனமே நீ உற்சாகப்படு
                                                  மனமே நீ உற்சாகப்படுத்து
                                                  மனமே நீ தான் நான்.

தேவி ஜகாவின் கவிதை - 25 & 26 என் அம்மாச்சியின் கவிதைகள்

                                                  நடப்பவை நலமே


                             பண்ணிய காரியம் யாவும்  வாழ்வில் பல படிகளாம்
                             பண்போடு வாழக் கசப்பான அனுபவம் நம் காலில்
                             தைத்தவை பல முட்கள் என அகற்றிவிடு
                             கண்கொண்டு யாவையும் கண்டு கொண்டபின்னே
                             எண்ணத்தில் நிறுத்தியதைத் திருத்தியபின்னே
                             நடப்பவை யாவும் நலமே என்று அடி எடுத்திடவே
                             நடக்கப்போவதும் நன்மையே நல்மனமே நம்பு.
                             செயலிலும் தூய்மையைக் கலந்துவிட்ட
                             பின்னே துன்பமேது?
                             செப்புவதும் செவ்வனே உண்மையே உய்யவே
                             சென்ற இடமெல்லாம் உன் புகழ் ஓங்கவே
                             சென்ற பாதையை எண்ணி மனம் மகிழுமே.




                                                                 நான்

                                                நான் யார் என்றே
                                                நான் என்னை வினவ
                                                நான் ஓர் உயிர்
                                                நான் ஓர் உருவம்
                                                நான் ஒரு பெண்
                                                நான் ஒரு மகள்
                                                நான் ஒரு மனையாள்
                                                நான் ஒரு தாய்
                                                நான் ஒரு மூதாட்டி
                                                நான் தன்னைவிட்டகல
                                                நான் அங்கே உயர்ந்தேன்.                                                                                                                  

தேவி ஜகாவின் கவிதை - 23 & 24 என் அமாச்சியின் கவிதைகள்

                                                    பொழுது புலர்ந்தது

                              பொழுது புலர்ந்தது இயற்கையின் விழிப்பால்
                              பொழுது புலர்ந்தது கதிரவன் வரவால்
                              பொழுது புலர்ந்தது உயிரினத்து உணர்வால்
                              பொழுது புலர்ந்தது புள்ளினம் புறப்பட,
                              பொழுது புலர்ந்தது சிறுவர் பயின்றிட,
                              பொழுது புலர்ந்தது உழைப்பவர் உழைத்திட,
                              பொழுது புலர்ந்தது மலர்கள் மலர்ந்திட,
                              பொழுது புலர்ந்தது சுவைத்து உண்டிட
                              பொழுது புலர்ந்தது கற்பவர் கற்றிட
                              பொழுது புலர்ந்தது உலகம் உய்ந்திட
                              பொழுது புலர்ந்த்து உயிர்கள் உயர்ந்திட
                              பொழுது புலர்ந்த்து உலகை அறிந்திட
                              பொழுது புலர்ந்தது விழித்தெழு இனியவளே.



                                                    புதுவாழ்வு

                                             பொழுது விடிந்தது
                                             பொற் கிரணம் இருளகற்ற
                                             பொன்னான   வேளையது
                                             பொறுப்பாகப் பணிபுரிய
                                             பொருள் தேடிப் புறப்படவே
                                           
                                              புள்ளினம் துயிலெழ
                                              புது இரையைத் தேடிவர
                                              புத்துணர்வு பெற்ற மக்கள்
                                              புதிதான வேகத்தில்
                                              புறப்பட்டுச் செயலாற்ற
                                              புது வாழ்வு பிறந்ததம்மா