தேவி ஜகாவின் கவிதை - 21 & 22 என் அம்மாச்சியின் கவிதைகள்

                                                    சிங்காரச் சென்னை

                                              சிங்காரச் சென்னை இது
                                              சிலகாலம் சென்று பார்கையிலே
                                              செல்லாத பாதை இது எனச்
                                              சென்றவர் மனம் தடுமாற
                                              செப்பனிட்டார் பல பலவிதமாய்
                                              சென்றிடவே  தண்டவாள பாலமுமாய்
                                              மாறியதே சென்னை மாநகரமும்
                                              மாறியது சிங்கப்பூர் உதவியுடன்
                                              மாறியது சென்னை தூய்மையாக
                                              மாறியது மக்கள் வாழ்க்கைத்தரம்.




                                                        பெண் தெய்வம்

                                              பெண்ணுக்கு விடுதலை தந்தது உலகு
                                              பெண் ஆணுக்குச் சமமென்பது உறுதி
                                              பெண்ணே நீ மண்ணுலகில் உயர்ந்தவள்
                                              பெண்ணுக்கு மறுமணம் செய்தபோதிலும்
                                              பெண்ணவள் தாய்மனம் ஆறுதல் கண்டதில்லையே
                                              பெண்ணவள் பெற்ற பிள்ளையை நினைத்தே
                                              பெண் வாழ் நாளில் மருங்குவதுபோல
                                              பெண்பெற்ற மகவும் தாயின்றித் தவிக்கும்
                                              பெண் வாழவைக்கும் தெய்வமாவதால்
                                              பெண்ணுக்கு உயரிடம் தாய்மை எனப்படும்.
                                       
                                                

தேவி ஜகாவின் கவிதை - 19 & 20 என் அம்மாச்சியின் கவிதைகள்

                                                       தன் நிறைவு
\
                                           தன் நிறைவைப் பணம் தருவதில்லை
                                           தன் நிறைவைக் கல்வி அருளவில்லை
                                           தன் நிறைவை மக்கள் அளிக்கவில்லை
                                           தன் நிறைவை மனம் பெற வேண்டும்
                                           தன் நிறைவு வாழ வழிவகுக்கும்
                                           தன் நிறைவு மன மகிழ்வைத்தரும்
                                           தன் நிறைவு ஆத்ம நலம் தருமே




\                                                         சிற்றூர்

                                           நாணிச்சிலிர்க்கும் பயிரைக்கண்டேன்
                                           நான் அங்கு உழைப்பைக் கண்டேன்
                                           நாரைக்கூட்டம் பறக்கக் கண்டேன்
                                           நாலாவிதப் பயிரைக் கண்டேன்

                                           தென்னந் தோப்பில் குலையைக் கண்டேன்
                                           தெவிட்டாத சுகம் தரும் நதியைக் கண்டேன்
                                           தென்றல் அலைக்கும் மரங்கள் கண்டேன்
                                           தெம்மாங்கு பாடும் உழவர் கண்டேன்

                                           அல்லிக்குளம் பல அங்குக் கண்டேன்
                                           அங்கு நீந்தும் வாத்தினம் கண்டேன்
                                           ஆரணங்கு பலரும் நீர் சுமக்கக் கண்டேன்
                                           கோயில்குளம் பல ஊரெங்கும் கண்டேன்

                                            கோடைக்காலம்தனில் நுங்குக் குவியல் கண்டேன்
                                            நகரத்து வேகம் அறியா வாணிபம் கண்டேன்
                                            நவில்பவர் வாயில் தமிழைக்கேட்டேன்
                                            நலிந்து போகாத பண்பைக் கண்டேன்

                                            நல்ல தமிழ்ச் சொல்லைக்கேட்டேன்
                                            உழைக்கும் மக்களின் ஊக்கம் கண்டேன்
                                            உற்றார் பலரை விரும்புதல் கண்டேன்
                                            உண்மை உழைப்பின் வாழ்வைக் கண்டேன்\
                                            உண்மையில் நாடு சிற்றூரில் வாழ்தல் கண்டேன்
                                           

தேவி ஜகாவின் கவிதை - 18 என் அம்மாச்சியின் கவிதைகள்

                                                       தனிச்சுகம்


                                              வைகாசி வெயில் தாழ
                                              வையத்தைக் குளிரவைக்க
                                              வையத்தில் முழுநிலா வர
                                              வைரத்திட்டாய் மேகம் வர
                                              வைபோகமாய் வேப்பமரம் ஆட

                                             சிலநேரம் வேளிக்காற்றில்
                                             சிறகடித்துப் பறந்துவரச்
                                             சின்ன மனம் விழைந்திடவே
                                             சிறைபட்டு நாளெல்லாம்
                                             சிந்தனைக்கு இடமின்றி

                                             வெந்துபோகும் புழுக்கத்தில்
                                             வெகு நேரம் இருந்திட்டே
                                             வெளிவந்தேன் உலாவர
                                             வெளிக்காற்றுச் சுகமாக
                                             வெப்பந்தனைக் குறைத்ததே

                                             தென்றலாய்த்தான் வீசியது
                                             தெவிட்டும்மட்டும் நீர் அருந்தி
                                             தென்னையின் நிழலிலே
                                             தேகமெல்லாம் குளிர்ந்ததம்மா
                                             தேமதுரத் தமிழ்க் கீதம் மிதந்து வந்ததே

                                              சென்னையில் கடற்காற்று
                                              செல்லுகின்ற பாதையில் வேப்பங்காற்று
                                              செக்கச் சிவந்த செம்பருத்தியும்
                                              செப்புவது ஒரு தூது

                                              சொல்லாத சொல்லது
                                              சொன்னால் புரியாதது
                                              சொற்களுக்குள் அடங்காதது
                                              சொற்ப காலம் அனுபவித்துவிடு

                                               வசந்த ருது தருவது அது
                                               வந்து ஆளை மயக்குவது
                                               வருடி உம்மை வாழ்த்துவது
                                               வசந்த காலத் தென்றலது.
       

தேவி ஜகாவின் கவிதை - 16 & 17 என் அம்மாச்சியின் கவிதைகள்

                                                வழிப்போக்கன்

                                     வாழ்வில் நீ ஒரு வழிப்போக்கன்
                                     வழியில் வருவதெல்லாம் மறைந்துபோகும்
                                     வாழ்வே நீண்டதொரு பாதையாகும்
                                     வாழ்க்கைப் பாதையினை செப்பனிடு
                                     வழியில் வந்த தடை நீங்கிவிடும்
                                     வழியின்முடிவில் மனம் நிறைந்துவிடும்

                                           

                                                 வண்ண  மயில் வருமோ !


                                      வண்ண மயில் காண
                                      வந்தமயிலாட
                                      வந்தவனும் வாய்மலர
                                      வந்து நின்றதேன் ?

                                      கோல மயிலாடக்
                                      கோபுரத்தைப் பார்க்கக்
                                      கோகுலனின் நீல நிறம்
                                      கோலக் கழுத்திலே

                                     நீல விழி நோக்கில்
                                     நீண்ட கால் ஜதியில்
                                     மதி மயக்கும் உன் ஆட்டம்
                                     மனதைக் கவர்ந்ததே.

                                    கோயில் மயில் காண
                                    கோவிந்தனின் மருகன் முருகனையே
                                     காணவந்த பக்தகோடியோ-மயிலைக்
                                     கண்டுவிட்ட நிலையில் மயங்கி
                                     நின்றுவிட்டனரே
                                   

தேவி ஜகாவின் கவிதை - 15 என் அம்மாச்சியின் கவிதைகள்

                                                    துளிர் விடும் மரம்

                                       மொட்டை  மரத்தைக் கண்டன கண்கள்
                                       மொட்டற்ற மரத்தைக் காண மறுப்பதேன் ?
                                       மலரும் துளிரும் இலையும் கொப்பும்
                                       மரத்ததிற்கு உயிரும் அழகும் தருமே

                                       வாழ்வில் வெறுமை விரும்பா மனமும்
                                       வண்ணமலரைத் துளிரை மரத்தில் தேட
                                       வந்தது வசந்தம், விரிந்தன மொட்டுகள்
                                       வந்தன வண்டினம் மலர்கள் நாடி

                                       வண்ணத்துப் பூச்சிகள் மலர்களை நாட
                                       வாழ்வு மலர்ந்த்து காணீர் ! எங்கும்
                                       மாறி மாறி வரும் காலம்
                                       மாறுவதே இயற்கையே உன்வேடம்.
                 

தேவி ஜகாவின் கவிதை - 14 என் அம்மாச்சியின் கவிதைகள்

                                            வெண்ணிலவே


                    வெண்ணிலவே தண்ணிலவே
                    வெள்ளித்தட்டே
                     விண்ணின்று மண் அதனைக்
                    குளீர வைத்தாய்;
                     மண்மீது மழலையர்
                     உன்னைக் கண்டே
                    மயக்கமுற்றுப் பிடிக்கவென
                    வேட்கை கொண்டனர்
                    மாதர்தம் மனம் ஈர்க்கும்
                    நீ ஆடவந்தானோ? அன்றி
                    மங்கையாய் மனம் கவரும்
                    மாதரசியோ,
                    உன் மீது கால்வைத்து
                    வெற்றி கண்டோர்
                    வெற்றி அடியினை
                     பதித்திட்டாரே,
                     உலகில் மண்மீது
                     உன்வடிவை
                     உணர்ந்திட்டாரே,
                     மதிமயக்கம் தரவல்ல
                     அற்புதக் கோளே, தினம்
                     முழு நிலவாய் வாராயோ என
                      மனமும் ஏங்குதே.
                   
    

தேவி ஜகாவின் கவிதை - 13 என் அம்மாச்சியின் கவிதைகள்

                                                  வருவாளோ ?

                                   வாலிபப் பருவத்தில் ஏங்குகிறாள்
                                   வாழ்க்கைக்குத் துணை நாடி
                                   ஒருபெண் மகளைத் தேடி
                                   வருபவள் தென்றலாய் வீசவேண்டும்
                                   வாழ்க்கையிலே பெரும் பங்காய் அமையவேண்டும்
                                   வருவாளோ வண்ண மயில்
                                   வாராது போயின் வாழ்வில் அர்த்தமேது?